Sofie heeft het LQT-syndroom, een aandoening waarbij hartritmestoornissen kunnen optreden. Daardoor moest ze stoppen met haar grote passie: voetbal. Haar plezier in sporten bleef. Via de Sportpoli vond ze een nieuwe plek op het volleybalveld, waar ze vriendschappen opbouwt en steeds meer vertrouwen krijgt in haar eigen lichaam.
Sporten hoorde altijd bij het leven van Sofie. Ze voetbalde met veel plezier en droomde er zelfs van om later topvoetballer te worden. Maar door het LQT-syndroom, een aandoening waarbij hartritmestoornissen kunnen optreden, bleek intensief voetballen voor haar niet langer verantwoord.Â
Via haar behandelend arts in het Amalia kinderziekenhuis kwam Sofie in contact met de Sportpoli van de Esther Vergeer Foundation. Daar ging de Relatiemanager Kind & Sport samen met Sofie en haar ouders op zoek naar een sport die wĂ©l bij haar paste. Niet kijken naar wat niet meer kon, maar juist naar wat nog wel mogelijk was.Â
Zo kwam volleybal in beeld. Bij Rohda in Tolkamer voelde Sofie zich al snel op haar plek. Inmiddels zijn we een paar jaar verder en volleybalt ze er nog steeds met veel plezier. Haar team raakt steeds beter op elkaar ingespeeld en er zijn mooie vriendschappen ontstaan.Â
Maar voor haar ouders zit de grootste verandering misschien wel in iets anders: het vertrouwen dat Sofie in de afgelopen jaren heeft opgebouwd.Â
Haar ouders waren voorheen bij iedere training aanwezig. Nu het nieuwe seizoen is begonnen, gaat Sofie zelfstandig naar haar trainingen. Een stap die een paar jaar geleden misschien nog ver weg leek. “Dat is voor haar een mooie stap en wij zijn ontzettend trots op haar”.Â
Inmiddels is Sofie gestart op de middelbare school. Het volleyballen blijft een belangrijk onderdeel van haar leven. Niet alleen vanwege het sporten zelf, maar ook vanwege haar team, de vriendschappen en het vertrouwen dat ze er heeft opgebouwd.
Want een passende sportplek gaat over veel meer dan sporten alleen. Het gaat ook over vertrouwen, vriendschap en gewoon mee kunnen doen.Â
